W co się ubrać na jesienne bieganie — system warstw

Jesienne bieganie ma jedną zasadniczą przewagę nad letnim: koniec z trzydziestostopniowym skwarem. I jedną zasadniczą pułapkę: pogodę, która zmienia zdanie co godzinę. Rano osiem stopni i mgła, w południe słońce, wieczorem deszcz ze skosem. Ubrać się na taki rozstrzał w jedną grubą bluzę się nie da — i właśnie dlatego biegacze od lat powtarzają jak mantrę jedno słowo: warstwy.

Zasada trzech warstw, czyli cebula w praktyce

System jest prosty. Pierwsza warstwa, ta przy ciele, ma odprowadzać pot — i tu sprawdza się koszulka termoaktywna z syntetyku albo wełny merino. Bawełna odpada z hukiem: nasiąka potem, klei się do pleców i wychładza, ledwie zwolnimy do marszu. Druga warstwa grzeje — cienka bluza albo longsleeve, zakładane dopiero poniżej jakichś dziesięciu stopni. Trzecia chroni przed wiatrem i deszczem — lekka kurtka wiatrówka, najlepiej taka, która po zwinięciu mieści się w kieszeni.

Cały trik polega na tym, że warstwy się zdejmuje i dokłada, zamiast wybierać jedno grube ubranie. We wrześniu na większość treningów wystarczy zresztą sama pierwsza warstwa z krótkim rękawem, ewentualnie z rękawkami naciąganymi na przedramiona.

Jak nie przegrzać się na starcie?

Najczęstszy błąd jesieni: ubieranie się pod temperaturę z termometru za oknem. Po dziesięciu minutach biegu organizm grzeje jak piec i nagle okazuje się, że kurtka ląduje wokół pasa, a czapka w kieszeni. Sprawdzona reguła mówi, żeby ubrać się tak, jakby na zewnątrz było o 10 stopni cieplej, niż jest naprawdę. Na starcie ma być odrobinę za zimno — to znak, że po rozgrzaniu będzie w sam raz. Brzmi nieprzyjemnie, działa bezbłędnie.

Wyjątkiem są dłonie i uszy, które grzeją się najsłabiej. Cienkie rękawiczki i opaska na uszy ważą tyle co nic, a ratują komfort na pierwszych kilometrach. Potem można je po prostu schować do kieszeni.

Buty i widoczność — dwie sprawy, o których łatwo zapomnieć

Letnie, mocno wentylowane buty jesienią zaczynają przemakać od porannej rosy. Nie trzeba od razu kupować zimowego obuwia z membraną, ale warto sprawdzić bieżnik: mokre liście na chodniku śliskością spokojnie konkurują z lodem, więc wytarta podeszwa to proszenie się o kłopoty. Druga sprawa to widoczność. Dni robią się krótsze w zaskakującym tempie i nagle październikowy trening o osiemnastej kończy się w ciemności. Elementy odblaskowe na kurtce, opasce czy butach to wydatek kilku złotych, a kierowca widzi biegacza z odblaskiem już z daleka — bez niego dopiero z trzydziestu metrów. Ta różnica bywa dosłownie bezcenna. No i czołówka, jeśli trasa prowadzi poza latarnie. Jesień naprawdę potrafi być najlepszym sezonem biegowym w roku, pod warunkiem że garderoba nadąży za pogodą.